PARIJS

  1. Inleiding
  2. Louvre
  3. Eiffeltoren
  4. Champs-Élysées
  5. Arc de Triomphe
  6. Bezienswaardigheden in de omgeving van Parijs

Inleiding

Parijs is de stad van het Franse erfgoed en vooral de broedplaats voor kunst en cultuur. Veel mensen zijn in het verleden naar de 'lichtstad' getrokken om inspiratie op te doen, of om hun geliefde eindelijk ten huwelijk te vragen. Parijs geeft een mens nieuwe inzichten.

Haar monumenten en kunstschatten zijn in betere staat dan die van veel andere steden. Maar Parijs is meer; het is een internationale stad die het grootste deel van Frankrijks economie beheerst, een economie die zich tot ver buiten Europa uitstrekt en in Europa zelf alleen door de Duitse overtroffen wordt.

Parijs, al meer dan duizend jaar hoofdstad, speelde een centrale rol in de vestiging van de moderne staat Frankrijk, dat zich in de loop van ongeveer zes eeuwen ontwikkelde uit het oorspronkelijke gebied van de Capetingische koningen (ruwweg tussen Parijs en Orléans). De stad is de administratieve, economische en culturele as waaromheen de Franse maatschappij draait, vooral na de Franse Revolutie. Recente economische decentralisatiemaatregelen hebben deze tendens enigszins getemperd, maar wat daarvan ook terechtkomt, Frankrijk blijft de creatie van een hoofdstad waarvan het dikwijls niet meer dan een verlengstuk was -of, zoals het gezegde luidt: wanneer Parijs niest, vat Frankrijk kou.

Parijs behoort tot een stedenverband van metropolen. Hiertoe behoren o.a. ook Berlijn, Caïro, Jakarta, New York, Peking, Rome en Tokio.

Paris Info
naar begin van document

Louvre

Toen Philippe-Auguste in 1200 een fort bouwde om de stad Parijs te verdedigen, vermoedde hij waarschijnlijk niet dat het uit zou groeien tot één van ’s werelds meest gezaghebbende en omvangrijke musea. Na Philippe hebben Francois I, Catherine de Médicis, Lodewijk XIV en Napoléon stuk voor stuk een deel aan het Louvre bijgebouwd. In 1989 opende Francois Mitterand het nieuwe en verbouwde Grand Louvre, waarvan vooral de glazen piramide in het oog springt.

parijs_louvre_rayms_fotosite (73K)

Het Louvre is opgebouwd uit vier musea: het Musée du Louvre, het Musée de la Mode et de la Textile, het Musée des Arts Décoratifs het Musée de la Publicité. Natuurlijk wil je een glimlach wisselen met de mysterieus kijkende Mona Lisa. Wees voorbereid, want het wereldberoemde schilderij is kleiner dan je denkt. Wegens de drukte is het verstandig óf vroeg op de dag, óf juist laat te gaan.

Het Louvre heeft een indrukwekkende collectie schilderijen. Van Giotto tot Boticcelli (de Venus van… inderdaad, Botticelli), en van Rubens tot Delacroix. A-ha-Erlebnissen gegarandeerd, je zult meer (her)kennen dan je vooraf dacht.

Louvre: officiële site
naar begin van document

Eiffeltoren

Parijzenaars begroeten elk nieuw monumentaal werk in hun stad altijd met een mengeling van afgrijzen, kritiek en ontsteltenis die een paar jaar duurt, waarna het een dierbaar nationaal symbool wordt. De Eiffeltoren (Tour Eiffel) is daarvan een perfect voorbeeld.

parijs_eiffel_rayms_fotosite (74K)

In 1887 werd Gustave Eiffels ontwerp voor een gietijzeren monument gekozen om de wereldtentoonstelling van 1889 op te luisteren. Eiffel paste dezelfde techniek toe die hij ook voor bruggen in Frankrijk en daarbuiten had gebruikt: alle 15.000 ijzeren delen werden vooraf gegoten en op volgorde genummerd; de meeste van de 2,5 miljoen klinknagels zaten al op hun plaats voordat de bouw begon. Zijn uitgekiende plannen en technologische duivelskunstenarij zorgden ervoor dat 300 ijzerwerkers, 26 maanden lang 7 dagen per week zwoegend (en zonder ook maar één fataal ongeluk) dit hoogste gebouw ter wereld precies 7 dagen voor de opening van de tentoonstelling voltooiden.

De Eiffeltoren was, behalve de hoogste, ook de vernieuwendste constructie ter wereld; een duidelijke boodschap dat Frankrijk en de Franse ingenieurs de pretentie hadden de wereld de 20e eeuw binnen te leiden. Niet iedereen was geestdriftig. Men noemde het ‘de holle kaars’ en ‘een walgelijke zuil van bouten en ijzerplaten’. Guy de Maupassant vond het gezicht erop zo erg dat hij in het restaurant Jules Verne op de tweede verdieping at, ‘de enige plek in de stad waar hij het ding niet hoefde te zien’. De toren zou eigenlijk twintig jaar na de wereldtentoonstelling worden gesloopt, maar werd onverwacht gered door de uitvinding van de draadloze radio: zijn hoogte maakte hem namelijk tot de best mogelijke antenne.

De toren biedt een magnifiek uitzicht: op een heldere dag tot meer dan 70 km. De toegangsprijzen hangen af van hoe hoog u wenst te gaan en of u de trap of de lift wilt nemen: trappenlopen kan tot de tweede verdieping. De Tokyo Tower in Tokio lijkt verrassend veel op de Eiffeltoren.

Eiffeltoren: officiële site
naar begin van document

Champs-Élysées

Toen André Le Nôtre in 1667 de Champs-Élysées voor Lodewijk XIV creëerde, had hij de bedoeling een visueel vervolg van de Tuilerieën te maken. Tot dan toe was het gebied bepaald niet zo keurig als het later zou worden. In de velden en het struikgewas kwam het schuim van de stad bij elkaar. De Champs-Élysées vallen uiteen in twee delen: de aardige, door tuinen omgeven avenue die van de Place de la Concorde naar de Rond-Point loopt en het zakengebied van de Rond-Point naar de Arc de Triomphe.

In de jaren 1830 begon de architect Jacques Hittorff dit onbewoonde deel van Parijs te veranderen. Er werden meer dan 1200 gaslampen geïnstalleerd en het terrein werd een uitgaansgebied met tuinen, fonteinen, restaurants en muziekcafés. Al wat over is van die ontspanningspaviljoens zijn twee dure restaurants, Ledoyen en Laurent. Aan de noordzijde van de Avenue Gabriel liggen de tuinen van het Élysées-paleis (de presidentiële residentie).

Westelijk van de Rond-Point strekt zich uit wat de Fransen de mooiste avenue van de wereld vinden en nog altijd de verplichte route is voor alle grote manifestaties. Zo vindt hier op 14 juli, de nationale feestdag, de militaire parade plaats (compleet met laag overvliegende straaljagers) en liggen hier de finish van de Ronde van Frankrijk en de start van de marathon van Parijs.

Maar de reputatie van de Champs-Élysées is mooier dan de werkelijkheid; ondanks een recente opknapbeurt, waarbij de parkeerplaatsen werden verwijderd en de toch al reusachtige trottoirs verbreed, blijkt de invasie van schreeuwerige autozaken, fastfoodrestaurants en gigantische bioscoopcomplexen niet te stoppen.

naar begin van document

Arc de Triomphe

parijs_arc_de_triomphe_rayms_fotosite (66K)

De Arc de Triomphe wordt door veel Parijzenaars gezien als het middelpunt van Parijs. Deze overwinningsboog staat in een rechte lijn die loopt over de Champs Élysées en begint bij het Musée du Louvre en eindigt bij de Grande Arche (een andere boog) in de moderne wijk La Défense. Het eerste deel heet La Voie Triomphale.

Het is een indrukwekkend gezicht, de Arc de Triomphe, met daaromheen een plein dat in Nederland tot overspannen verkeersagenten zou leiden. Er staan geen strepen op 's werelds eerste rotonde, die soms vierbaans, maar soms ook tienbaans lijkt te zijn. Toch vinden de meeste crossende Parijzenaars hun weg op en af de rotonde zonder al te veel kleerscheuren.

Ga niet zelf met de auto rondjes rijden, tenzij je het als kick wilt doen. Het risico dat je met een authentiek Frans gedeukte voiture thuiskomt, is hier beduidend groter dan elders.

De Arc de Triomphe is Napoléons hommage aan zowel zichzelf als aan zijn legers. Het bouwwerk, waaronder het symbolische graf voor de onbekende soldaat met de eeuwig brandende vlam, kostte tien miljoen Franse francs. Elke avond om half zeven is er een kleine ceremonie van oud-veteranen om het vuur aan te houden.

Omdat het een overwinningsboog is voor het Franse leger (zoek op de plaatsen die op de Arc geschreven staan eens een Nederlandse naam), werd het bouwwerk ook nog wel eens door binnenvallende legers als spotobject gebruikt. De eigenwijze Françozen hadden ook daar weer een antwoord op: zo werden in 1871 vreugdevuren aangestoken onder de Arc de Triomphe, om de 'afdruk' van Duitse laarzen (Pruisen had Frankrijk kort tevoren belegerd) uit te wissen.

naar begin van document





Bezienswaardigheden in de omgeving van Parijs

ingang_chateau_versailles (90K)
Château de Versailles
Kasteel van Versailles

In 1624 werd bij het gehucht Versailles, ongeveer 19 km ten zuiden van Parijs, een jachtslot van rode baksteen en zandsteen voor koning Lodewijk XIII opgetrokken. Zijn zoon Lodewijk XIV zou het uitbreiden tot een reusachtig bouwwerk in een 800 hectare groot domein. De eerste architect was Louis Le Vau. In 1680, onder leiding van de architect Jules Hardouin-Mansart, werd het kasteel enorm vergroot. Het interieur werd door Charles Le Brun ontworpen. Het is een van de grootste kastelen ter wereld, en staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Officiële website (Engels)

ingang_chateau_vaux_le_vicomte
Château de Vaux-le-Vicomte
Kasteel van Vaux-le-Vicomte

Vaux-le-Vicomte is een 17e-eeuws kasteel in de gemeente Maincy (departement Seine-et-Marne) in Frankrijk. Het werd gebouwd in opdracht van Nicolas Fouquet. Later diende het als inspiratie voor het kasteel van Versailles. Het kasteel een klassiek voorbeeld van barokke architectuur uit de 17e eeuw. Het kasteel (dat perfect symmetrisch is) ligt op een centrale, verhoogde plek in de tuin. Rond het kasteel ligt een vierkante gracht die met water is gevuld.

De tuin wordt gedomineerd door lange lanen en strakke lijnen die zo een krachtig lijnperspectief geven. Tevens zijn er verscheidene bassins en fonteinen. Aan het eind van de tuin ligt een breed kanaal met een vierkant meer. Dit kanaal werd aangelegd om het water van twee rivieren af te voeren die oorspronkelijk door de tuin liepen. De tuin bevat een optische illusie. Twee vijvers zijn uitgerekt waardoor ze dichterbij lijken te liggen. Het interieur doet erg Italiaans aan, en heeft verscheidene appartementen. Het kasteel is gemeubileerd met een fraaie collectie 17e-eeuwse kunstobjecten. Naast het kasteel staan de bijgebouwen, waar het personeel verbleef en waar de koetsen en paarden werden ondergebracht.

Officiële website (Engels)

monet_bassin_aux_nympheas
Claude Monet (1899)
Le Bassin aux Nymphéas,
harmonie verte

Tuin van Claude Monet  •  Giverny

Giverny is een dorp en gemeente in het Franse departement Eure, regio Haute-Normandie. Het dorp ligt ca. 5 km ten zuidoosten van Vernon aan de samenvloeiing van de Seine en de Epte. Het oppervlak van de gemeente is 6,46 km2 en het aantal inwoners bedraagt 524 (1999).

Giverny is vooral bekend geworden als woonplaats van de impressionistische schilder Claude Monet. Monet woonde in Giverny van 1883 tot zijn dood in 1926. Hij schilderde er vooral zijn tuin; zijn schilderijen van de vijver met waterlelies en de Japanse brug behoren tot zijn bekendste werken. Het huis en de tuinen van Monet zijn gerestaureerd door de Fondation Claude Monet en zijn tegenwoordig een toeristische trekpleister. Dichtbij het huis van Monet ligt het Musée d’Art Américain, met daarbij een moderne tuin, die bestaat uit perken met op kleur gesorteerde bloemen, met daaromheen hoge heggen.

Fondation Claude Monet (Engels)

Château Chambord
Château de Chambord

Château Chenonceau
Château de Chenonceau

Château Cheverny
Château de Cheverny

Château Azay-le-Rideau
Château d’Azay-le-Rideau

Kastelen van de Loire

De rivier de Loire heeft een prominente rol in het landschap. Het is het gebied waar in de 15e eeuw het hof van Frankrijk bezit nam van de streek. De vele kastelen zijn daar nog steeds stille getuigen van. De bekendste kastelen zijn ongetwijfeld Chambord, Chenonceaux, Cheverny en Azay-le-Rideau.

Maar er zijn er nog veel meer die vaak heel bijzonder zijn en meer dan de moeite van een bezoek waard. In de Anjou, de streek van de rosé, staat bijvoorbeeld het vreemde kasteel van Brissac-Quincé met een prachtige tuin er omheen waar je tussen de middag op een bankje in het park heerlijk kunt picknicken.

Officiële website (Engels)

chateau_chantilly
Château de Chantilly
Kasteel van Chantilly

Het kasteel van Chantilly bevindt zich in de vallei van de Nonette, een zijrivier van de Oise in het gelijknamige departement in Picardië, ongeveer 60 kilometer ten noorden van Parijs. Het kasteel staat op de plek van een middeleeuws fort, en bestaat uit verschillende delen:
  • het Petit Château (ook het Kapiteinshuis), dat dateert uit de 16e eeuw en nog in oorspronkelijke staat is;
  • de Grote Stallen uit de 18e eeuw, tegenwoordig in gebruik als museum;
  • het Château Neuf, oorspronkelijk eveneens uit de 16e eeuw, verwoest gedurende de Franse Revolutie.
Het huidige bouwwerk is een 19e-eeuwse reconstructie in opdracht van Hendrik van Orléans (1822-1897), hertog van Aumale en jongste zoon van koning Lodewijk Filips. Deze bracht er zijn collectie schilderijen en antieke boeken onder en vermaakte het complex als Museum Condé aan het Institut de France. Het complex omvat voorts een parktuin van 155 hectare. Ook het Bos van Chantilly behoort tot het domein. Het stadje Chantilly is tijdens en na de Franse Revolutie ontstaan ten westen van het kasteel.

Officiële website (Engels)


naar begin van document